น.หนู

 

จากเอนทรี่ที่แล้วเขียนระบายอารมณ์แบบสั้นๆว่าเหนื่อยใจ

เดือนนึงที่ผ่านมาเกิดเรื่องหนักอยู่ไม่กี่เรื่อง ทำเอาแทบสิ้นกำลังใจกันไป

 

อย่างแรกคือ อยู่ดีดีเจ้าของบริษัทบอกว่าจะปิดบริษัทเนื่องจากปัญหาทางการเงินโดยที่หุ้นส่วนโกงเงินไป

เจ้าของบริษัทกับหุ้นส่วนเป็นเพื่อนกันมากว่า 20 ปี ผิดใจกันในทันทีเพราะเรื่อง "เงิน"

เราก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากรีบหางานใหม่ แต่!!!งานใหม่มันไม่ได้หากันง่ายๆ ไม่ใช่เดินไปสมัครแล้วจะได้งานเลย

 

ประสบการณ์แค่ปีนิดๆ กับงานโฆษณามันน้อยนิดมากกก ตอนแรกก็เหวียงเรซูมเม่ไปหลายที่ มีอยู่สองสามเรียกไปสัมภาษณ์ มีอยู่ที่หนึ่งเรียกไปสัมภาษณ์ถึง3ครั้งภายใน 2อาทิตย์ ซึ่งไปถึงถามไม่กี่คำถามแล้วกลับ แต่ปรากฏว่าที่นี่แหละที่รับเข้าทำงาน ดีใจที่ได้ทำงานโฆษณาอยู่ 

 

 

ต่อมาต้องปรับตัวกับงานใหม่ ซึ่งมีความกดดันมากที่สุด เรียนรู้งานใหม่ๆ เจอกับคนใหม่ๆ  ปัญหาข้างต้นไม่ได้ทำให้หนักใจมากเท่ากับเรื่องภาษา ที่นี่ใช้ภาษาอังกฤษในการสื่อสารกันเป็นส่วนใหญ่ ทั้งการคุย การส่งอีเมล์ การพรีเซนต์งาน ซึ่งเรื่องภาษาเรานั้นช่างอ่อนด้อย ถึงขั้นพิการ จะสื่อสารที พรีเซนต์งานที หนักใจมาก แต่ก็พอผ่านพ้นไปได้บ้าง ในที่สุดก็ต้องลงครอสเรียนภาษาเพิ่มเติม

 

 

เวลาว่างก็จะนอน นั่งนิ่งๆ คิดนู่น นี่ นั่น เรื่อยเปื่อย ฟุ้งซ่านมาก หนึ่งเดือนที่ผ่านมาไม่ได้จับดินสอขึ้นมาวาดรูป ไม่ได้หยิบหนังที่ซื้อมาขึ้นมาดู การ์ตูนที่อ่านค้างไว้ ลูกปัด ไหมพรมวางกองๆไว้ในตู้ สิ่งที่อยากทำวางกองไว้ในหลืบ หลบอยู่ในที่มืด ไม่มีอารมณ์ที่จะทำ

 

จนวันหยุดยาว สามวัน(ยาวมากๆ)วันศุกร์ไปทำบุญ พาอาม่า พ่อแม่ไปทานข้าว ก็หมดไปแล้ววันหนึ่ง อิ่มบุญ อิ่มอกอิ่มใจ วันเสาร์ได้ดู I am number 4 สนุกดี ฉากแอคชั่น10นาทีสุดท้ายมันส์มากพะยะค่ะ เอาแป้งที่ยังเหลือมาทำแพนเค้ก ต่อด้วยนั่งวาดรูปนิดหน่อย

วันนี้ดู rango สนุกมาก ต่อด้วยอ่านนารูโตะที่ค้างไว้มานาน และปิดท้ายด้วยวาดรูปตั้งแต่บ่ายจนถึงเย็น

รูปแรกๆวาดนกที่เลี้ยงไว้

 

 

 

 

 

 

 

 

น่ารักป่ะล่ะ ฮ่าๆๆๆๆๆ วาดเอง ชอบเอง

ต่อมาก็วาดเรื่อยเปื่อย เอามาให้ดูกัน 3 รูป ที่เหลือๆวาดไม่เส็ด

วาดเล่นเกิน ฮ่าๆๆๆ 4ชั่วโมงเปลืองกระดาษมาก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

วาดเรื่อยๆ ฟังเพลงไปด้วย สบายๆ ชิลๆ นี่แหละคือการพักผ่อนอย่างแท้จริง!!!!!!!!

 

วันนี้ รีบเขียน รีบสแกนรูป ปรับสี แล้วรีบอัพลงยล็อคก่อนที่จะไม่มีอารมณ์ทำ ฮ่าาา

 

 

ต่อจากนี้ขอให้ทุกคนมีความสุขกับงานที่ทำ สนุกกับสิ่งที่เรียนนะคะ!!!!

(รีบตัดบท เพราะง่วงมากตอนนี้ บาย หลับฝันดีค่ะ)

 

 

 

เขา..

 

ด้อยทางอารมณ์และความสามารถ

 

ทุกคนมองมาและต่อว่า

 

ความจริง เขา อยากโต้เถียง

 

ตัวเขาเองนั้นก็มีสิ่งดี

 

แต่ได้แค่คิด คำพูดจุกอยู่ที่คอ

 

ถ้าเขาพูดอาจจะไม่มีใครฟัง

 

และตอกย้ำความผิดในสิ่งที่ตัวเองเป็น

 

...............................

 

ตะวันลับฟ้า เขา นอนร้องไห้

 

ให้เสียงสะอื้นสลายรวมกับแสงจันทร์

 

ฉันคงทำได้แค่นี้..ห้ามพูด..ไม่มีเสียง

 

เก็บสิ่งที่กดดันไว้ในใจ

 

ได้แต่ปฏิเสธว่าตัวเองไม่ได้เป็นดั่งที่คนอื่นพูด

 

ต่อไปนี้ฉันจะทำทุกอย่างให้ดีที่สุด

 

เขา ให้สัญญากับตัวเอง

 

...............................

 

เวลาผ่านไปนานเกินกว่า เขา จำได้

 

ว่าตัวเองได้ทำตามสัญญานั้นมานานเท่าไหร่

 

แต่ทุกคนรอบข้างไม่เห็น

 

ยังคงมอบความกดดันให้ เขา ต่อไป

 

ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ทำต่อไป สักวันมันต้องดีขึ้น

 

เขา ปลอบใจตัวเอง พร้อมปาดน้ำตา

 

...............................

 

คำว่า สักวัน ที่ เขา เฝ้าบอกตัวเอง

 

ว่ามันจะดีขึ้น ไม่มาสักที

 

ไม่เห็นแม้แต่เงา

 

......

 

ไม่มีสิ่งใดดีขึ้น

 

 

...............................

 

ความรู้สึกของ เขา เหมือนแก้วน้ำ

 

เมื่อมีคนเติมน้ำเย็น เขา ก็จะเย็น

 

เมื่อน้ำเย็นล้นออกจากแก้ว

 

ความเย็นนั้นจะแผ่ไปให้คนอื่น

 

แต่

 

เมื่อมีคนเติมน้ำร้อน เขา ก็จะร้อน

 

เมื่อน้ำร้อนล้นออกจากแก้ว

 

ความร้อนนั้นจะแผ่ไปให้คนอื่น

 

คราวนี้ น้ำร้อนที่ถูกเติม ทั้งล้น ทั้งเดือดจัด

 

และแล้ว แก้วความรู้สึกนั้น แตกออกเป็นเสี่ยงเสี่ยง

 

...............................

 

คำปลอบใจที่มีให้กับตัวเองไม่เป็นผล

 

ความมุ่งมั่นที่ตั้งไว้หลุดลอยกลายเป็นความแค้น

 

อารมณ์เดือดดาด พร้อมเผาทุกคนให้วอดวาย

 

เขา เปลี่ยนไป สายตา ความคิด การกระทำ

 

ทุกคนตะโกนด่า โวยวาย สาดความรู้สึกมาที่ เขา ไม่หยุดยั้ง

 

เขา ปล่อยให้คนพวกนี้ตะโกนมามากพอแล้ว

 

เขา ปล่อยให้คนพวกนี้ทำร้ายมามากพอแล้ว

 

ถึงเวลาแล้ว...